پیچیدگی بالا و هزینه‌های سنگین تعمیرات اضطراری در قوای محرکه لکوموتیو، نیازمند رویکردی فراتر از پایش وضعیت سنتی است. این کارگاه تجربیات عملی حاصل از پیاده‌سازی یک سامانه هوشمند نگهداری را ارائه می‌دهد که با هدف مدیریت چرخه عمر تجهیزات طراحی شده است. رویکرد ما در دو مرحله عملیاتی تشریح می‌شود: در مرحله نخست (پیش‌بینی)، با بهره‌گیری از داده‌های حسگرها و الگوریتم‌های یادگیری ماشین، احتمال و زمان وقوع خرابی تخمین زده می‌شود. اما پیش‌بینیِ صرف کافی نیست؛ لذا در مرحله دوم (تحلیل آبشاری)، تمرکز بر درک «اثر دومینو» و نحوه تحریک یک خرابی توسط خرابی دیگر است. به عنوان مطالعه موردی، تحلیل عمیق روی توربوشارژر ارائه خواهد شد که در آن مدل‌های داده‌محور (نظیر فرآیندهای هاوکس( با اصول مهندسی فیزیک )تحلیل روتوردینامیک و FTA) تلفیق شده‌اند. شرکت‌کنندگان در پایان این نشست، با ارزش ملموس استقرار یک سیستم «قابلیت اطمینان هوشمند» و نقش آن در کاهش توقف‌های ناخواسته ناوگان آشنا خواهند شد.

سرفصل مطالب:

• مدل پیش‌بینی ("چه")
• استفاده از داده‌های حسگر و یادگیری ماشین برای پیش‌بینی احتمال وقوع و زمان وقوع یک خرابی
• حلیل آبشاری ("چرا")
• فراتر رفتن از خرابی‌های تکی برای مدل‌سازی "اثر دومینو"
• چگونه خرابی یک جزء سیستم را "تحریک" می‌کند و باعث خرابی بعدی می‌شود؟
• یک بررسی عمیق عملی: توربوشارژر
• اعمال این رویکرد دو مرحله‌ای به یک جزء حیاتی موتور
• اتصال مدل‌های داده (یادگیری ماشین، هاوکس) به مهندسی فیزیک (روتوردینامیک، FTA)
• نتیجه‌گیری: ارزش ملموس یک سیستم "قابلیت اطمینان هوشمند"